Vijftiende van de maand

Vrijmoed

Vrijmoed is het eerste restaurant waar ik een tafel reserveerde nog voor de deuren geopend waren. Toch was ik er vrij gerust in. Michaël Vrijmoed is jaren souschef geweest in het Hof van Cleve en in verschillende magazines vertelde hij dat hij zijn eigen zin wou doen. Gezien het succes van de Flemish Foodies in Gent, boekte ik online een tafel voor twee. Ik ging ervan uit dat tegen eind maart de keuken en de zaal voldoende op elkaar afgestemd zouden zijn. 

Het restaurant ligt in de Vlaanderenstraat, geen evidente plaats om te parkeren maar we vonden gelukkig een plek tegenover het restaurant. Het pand heeft een mooie voordeur (zie mijn 365dagenproject http://instagram.com/p/XeXEVowClA/), dus deze mocht al onmiddellijk op de gevoelige plaat. 

We hadden de keuze uit lunch, à la carte of een vijfgangenmenu. We gingen voor de laatste optie. Na enkele amuses en een glas champagne kregen we vijf smaakbommen: makreel (met pickles van Tierentyn en avocado), zeekat (dashi en citrus), rode poon (met kerrie en kokkels), lam Lozère (met knolgroenten en salie) en cedraat (appel en dragon).

Voor mijn man mochten de porties iets groter zijn, maar ik vond ze voldoende. Waren er dan geen minpunten? Toch wel. De wachttijden tussen de gangen waren voor ons net iets te lang. Hopelijk kunnen ze dat snel wegwerken. 

De Kromme Watergang

Half maart was het mijn beurt om de wederhelft te ontvoeren. Een 40ste verjaardag vier je niet elk jaar, dus ik reserveerde een tafel in De Kromme Watergang (Hoofdplaat, Nederland), waar chef-kok Edwin Vinke achter het fornuis staat.
De zonen logeerden bij mijn ouders, dus ik boekte ook een kamer bij De Kienstee. Deze b&b ligt op slechts drie kilometer van het restaurant, wat handig is want dan kon minstens één van ons aangepaste wijnen drinken. Het werd nog beter toen we aankwamen, want wat bleek? De eigenares van de b&b brengt je naar het restaurant en iemand van De Kromme Watergang rijdt je achteraf terug. 

Voor we vertrokken, hadden we een aangename babbel met de eigenares en kregen we een kop koffie met jenever om het warm te krijgen.

Rond zeven uur bracht ze ons naar het restaurant. In de weide ertegenover staat een grote slak, die me in de eerste plaats aan slow food doet denken, maar volgens een reactie op mijn Instagramfoto is het een kunstproject van #crackingartgroup. 

We kozen voor de uitgebreide menu van tien gangen. Ik polste even bij de gastvrouw of bij ieder gerecht een glas wijn hoorde, want in dat geval zou ik passen. ‘Neen hoor’, verzekerde ze me (uiteindelijk waren het er 9, nou ja). 

De huiscocktail - cava met sorbet van duinroos - is een aanrader. Na een hele rist heerlijke amuses was het tijd voor het menu. 

En hoe smaakte het eten? Om eerlijk (en kort) te zijn: ik kom superlatieven tekort. Laat het me daarom maar houden op zeer verfijnd en erg lekker. Hoogtepunten voor mij waren het boerderijkalf & schelpjes, de scharrelkip & kokkels (nog nooit zulke verse gegeten!), coquille & eendenlever en het Zeeuws rund (overheerlijk). Ook de kaas, Saint Maure de Durbuy, was super.

Bartholomeus #heist

Door de wederhelft ‘ontvoerd’ worden op je verjaardag en getrakteerd worden op een etentje, dat is al enkele jaren een traditie bij ons. Vorig weekend was het mijn beurt om verrast te worden.
Toen we langs Aalter en Maldegem passeerden, had ik een donkerbruin vermoeden dat de bestemming wel eens Knokke-Heist zou kunnen zijn. Maar toen wist ik nog altijd niet veel, want in de badstad staan er minstens vijf restaurants op onze verlanglijst. 

Na een fikse wandeling op de zeedijk, houden we halt bij Bartholomeus, waar chef Bart Desmidt achter het fornuis staat. Ik herinner me nog goed de aflevering van ‘In de keuken’ waarin hij het had over zijn liefde voor het vak. Door vis te kiezen als signatuurgerecht heb ik sindsdien Bartholomeus altijd geassocieerd met een visrestaurant pur sang, maar niets is minder waar. Dat zou al snel blijken. 

Gastvrouw Sandra is innemend en brengt ons naar een tafel aan het raam. Wat een verademing om zoveel licht in het restaurant te hebben. Dineren in een donkere hoek is volgens sommigen misschien gezelliger of romantischer, maar ik heb graag licht. Ik wil zien wat er op mijn bord ligt. 

De keuze is snel gemaakt. We gaan voor menu Terre et Mer. De amuses zetten al onmiddellijk de toon. Vooral het ei met een saus van rucola en de zalm met een mousse van gin tonic weten me erg te bekoren. 

Niet veel later komt het eerste voorgerecht op tafel: Wagyu tartaar. Het vlees is omgeven door een dunne schild van karamel. Daaronder ligt een Gillardeau oester. Het gerecht is afgewerkt met mierikswortel en citrus. Wat een smaken. Daarna volgen de hopscheuten met langoustine. In het bolletje zit het eigeel. Opnieuw een hoogtepunt. En het gaat verder in stijgende lijn met de zwarte truffel (Reggiano, verse pasta en vin jaune). Mijn smaakpapillen maken overuren. 

Het hoofdgerecht - lam ‘Sisteron met wortel, sinaas en dadels - is eerlijk gezegd een anticlimax. Het lam smaakt heerlijk, maar de garnituur vloekt ermee. Dat kan de pret niet bederven, want we hebben al heel lekker gegeten. 

Daarna is het tijd voor de twee desserts. De dienster komt met een diep bord waarin kleine witte driehoekjes (citrus) liggen. ‘Niet schrikken’, zegt ze en ze laat een witte chocoladebal in ons bord vallen. De rook die eruit komt, zorgt voor een mooi effect. Ik proef chocolade, kokos en lychee. Opnieuw overheerlijk. De maaltijd wordt afgesloten met ‘Babelutte aan Zee’, een streling voor het oog. Het schelpje bestaat uit witte chocolade, het zandkasteel is gemaakt van Babelutte en het zand is verkruimelde wafel. 

Ik denk dat ik bij bijna ieder gerecht ‘mmm, mmm, mmm’ en ‘speciaal’ gezegd heb, maar dan in positieve zin. Chef-kok Bart Desmidt heeft me meer dan eens verrast met zijn structuren of verrassende combinaties van ingrediënten. Topavond. 

Table d’Amis

Table d’Amis is een restaurant dat al langer op mijn verlanglijst stond. Op Instagram zag ik de voorbije maanden diverse foto’s passeren, waarvan ik  water in de mond kreeg. Chef Matthieu Beudaert werd recent door Gault&Millau uitgeroepen tot jonge topchef van Vlaanderen 2013 en kreeg daarnaast ook nog een Michelinster. Redenen genoeg dus om naar Kortrijk te rijden.

Het restaurant opende in 2009 de deuren en is gehuisvest in een voormalige herberg. De witte houten plafonds, de zitbanken en de lampjes zorgen voor een ongedwongen sfeer. Aangezien ons tafelgezelschap nog niet aanwezig is, nemen we plaats in de zetels waar we al even van de aperitief van het huis nippen.

Eenmaal aan tafel kiezen we het menu terroir, dat uit vijf gangen bestaat. We krijgen op ons bord pure ingrediënten met diepe smaken, die dankzij de soms aparte combinatie voor verrassende gerechten zorgen.

Ik onthou vooral het voorgerecht van coquilles, karnemelkkaas en koolrabi, met een bouillon van geroosterde inktvis. Nieuw voor mij is de steenbolk, die qua smaak goed op wijting lijkt. De zuring met witte chocolade is een fris en verfijnd dessert. Ook de Stasegemse boter en melk viel enorm in de smaak.

Een echte aanrader dus. Ik heb Table d’Amis alvast toegevoegd aan mijn Foursquare-list ‘Where I like to eat’. 

Nuance

Nuance, een tweesterrenrestaurant in Duffel, stond niet bovenaan onze lijst van restaurants die we in de nabije toekomst eens wilden bezoeken. We hadden het restaurant van chef-kok Thierry Theys bijna drie jaar geleden al eens bezocht en waren heel lovend over het eten. Het enige minpunt waren de lange wachttijden tussen de gerechten. (Zie http://vijftiendevandemaand.tumblr.com/post/19250621374/nuance)

Seppe (@rhak79) stuurde me begin december een DM met de vraag of ik zin had om naar Nuance te gaan. Hij had gereserveerd maar vond helaas geen babysit. Mijn man en ik lieten dat niet aan onze neus voorbijgaan.  

Na een helse tocht in de regen, kwamen we aan in Duffel. Het interieur van het restaurant was nauwelijks veranderd. De gastvrouw was de vriendelijkheid zelve.
We kozen voor het menu ‘Smaaknuances’, dat uit vijf gangen bestond (zie uitleg bij de foto’s). De ervaring was top, net zoals de vorige keer. De chef gebruikt eerlijke ingrediënten die hij ook uitpuurt. Ik was meerdere keren onder de indruk, onder meer door de verrassende combinatie van ganzenlever met ijs van vin santo en kreeft met schorseneer en dennetop. Soms vergaloppeert een chef zich wel eens wanneer hij verrassend uit de hoek wil komen, maar dat is niet het geval bij Thierry Theys. Zijn gerechten zijn heel uitgebalanceerd. 

Clockwise amuses en dessert: makreel, curry met mousse van kalfszwezerik, smoutebol en Japanse mandarijn (cocos & citroengras)

Clockwise: Coquille (parmezaan, aardpeer & bergamot), ganzenlever (vin santo, pompoen & appelwortel), haas (vosbes, chocolade & gnocchi, jus met barolo azijn) en kreeft (schorseneer, dennetop & jeneverbes, bouillon van iberico)

Bij de koffie volgden de versnaperingen in een sneltempo, zoals een zelfgemaakte smoutebol, verse madeleines en klassieke gebakjes. Ik kon bijna geen pap meer zeggen.

Hoewel het nu veel drukker was dan de vorige keer, vielen de wachttijden heel goed mee. Een meer dan geslaagde avond. 

De Vitrine

Weet je wat zo mooi is aan sociale media? Dat je online ‘praat’ met al dan niet gelijkgestemden die je daarna ook in real life kan ontmoeten. Zo volgde ik al heel lang Francis Lippens (@francislippens) op Twitter en op Instagram, maar had hem nog nooit gezien. Aangezien we niet alleen regelmatig over eten praatten maar ook naar dezelfde restaurants gingen, vonden we het wel eens tijd om een blind date te organiseren.

Locatie: De Vitrine in Gent. Hij en zijn vrouw waren nog nooit naar het restaurant van Kobe Desramaults geweest, wij al één keer. De Vitrine is trouwens genoemd naar de locatie van het restaurant, namelijk net naast het Glazen Straatje.

We beslissen om eerst een aperitief te nemen aan de bar. De vroegere functie van deze ruimte – een beenhouwerij – is duidelijk. Het is er gezellig, tenminste als er niet te veel mensen wachten op hun tafel. De Vitrine werkt immers met twee shifts: 18u30 en 21 uur. Aangezien het vrijdagavond is, hebben we wijselijk de late shift genomen.

Na een eerste kennismaking bij het aperitief (met heerlijke varkenschips), nemen we plaats aan tafel. Het viergangenmenu spreekt ons het meest aan.

Dat bestaat uit makreel en koolrabi, gevolgd door pompoen met duindoorn, haas en bloedworst (heerlijk) en als afsluiter ijs van aardpeer met chocola. Het zijn één voor één mooie porties met eenvoudige ingrediënten, die niet alleen lekker zijn maar ook mooi om naar te kijken. Ik herinner me niet meer welk gerecht me het meest beviel en dat is altijd een goed teken.

Kortom, het was een gezellige avond met leuk gezelschap en heerlijk eten. Meer kan een mens niet verlangen van zo’n avond. 

Kamo

Eén van mijn goede voornemens is om deze blog regelmatiger aan te vullen. Mijn man en ik gaan nog altijd één keer per maand uit eten, maar een verslag laat vaak op zich wachten. Een te drukke agenda met deadlines is meestal de boosdoener.

In november wilden we het Japanse restaurant Kamo in Elsene eens uitproberen. In De Tijd was een overzicht verschenen van de sterrenrestaurants waar je het goedkoopst kon lunchen (http://bit.ly/Nn7t9l). Kamo, met één ster, stond op de eerste plaats. Over de middag eten was om allerlei redenen niet haalbaar, dus reserveerde onze tafelgenoot voor ’s avonds.

Het restaurant is vrij klein en sober ingericht. Aan de lange toog staat chef-kok Tomoyasu Kamo en zijn sous-chef met precisie de groenten en vis te snijden en ingrediënten te frituren.

We kiezen voor het degustatiemenu. Meestal toont dit perfect wat de chef in zijn mars heeft. En het loont de moeite. Het is onmogelijk om alle gerechten op te sommen, maar de hoogtepunten voor mij waren de gefrituurde champignons, de shashami en de sushi.

Enige minpunt: het vinden van een parkeerplaats in deze universiteitswijk. De trein was die dag geen optie want we hadden toevallig gereserveerd op een stakingsdag van de NMBS. Gelukkig was ik na een glas wijn in zenmodus en kon ik volop genieten van deze verfijnde Japanse keuken.

Vintage (Gent)

Toen ik onlangs nog eens door deze blog aan het scrollen was, viel het me op dat ik vooral restaurants besprak waar ik voor de eerste keer was. Mijn favoriete restaurants die ik op Twitter aanbeveel - omdat ik er regelmatig ga en dus weet dat het er goed is - vind je hier niet terug. Zonde. Daarom zal ik op deze blog ook mijn vaste waarden onder de aandacht brengen. 

De eerste in de rij is Vintage (Onderbergen, Gent). Vorige week had het restaurant een nieuwe kaart, dus het was een uitgelezen moment om nog eens langs te gaan.

Vintage bestaat intussen al drie jaar en omschrijft zichzelf als wijnrestaurant. Mathieu Begthel, een van de zaakvoerders, gaat regelmatig op wijntrip en brengt altijd fijne wijnen mee. De keuze van de wijnen is minstens even belangrijk als de gerechten.
Meestal weet ik vrij snel wat ik wil eten, maar deze keer was het moeilijk kiezen. Bij de voorgerechten spraken zowel de kwartel en foie gras als de gebakken pieterman en risotto met geuzenbier me aan. Ook bij de hoofdgerechten twijfelde ik. Zou ik voor het melkvarken of de hoevekip gaan?

Ik koos de kwartel en foie gras als voorgerecht. De kwartel was gegaard in sherryboter, en vergezeld van tarte tatin van vijgen, flan caramel van kastanje, knolselderravioli en een kaneelkoekje. De foie gras smaakte perfect. Bij het voorgerecht kreeg ik een witte Roemeense wijn, wat een mooie combinatie opleverde.

Het melkvarken, gevuld met gerookte mozzarella en basilicum, bleek eveneens een goede keuze te zijn. Mathieu serveerde bij het hoofdgerecht Saurus, een witte wijn uit Argentinië. Misschien een vreemde keuze bij vlees, maar het paste perfect bij elkaar.

Als afsluiter nam ik de chocolat mandarin: een parfait van mandarijn met lichte gembertoets, tartaar van stoofpeer in Rochefort10, moelleux van chocolade en tuile van peccannoten. Een geslaagde maaltijd, zoals altijd. 

Taratata

Voor een interview belandde ik vorige week in Hasselt. Aangezien ik de stad helemaal niet ken, polste ik de dag voordien bij mijn volgers op Twitter of ze geen leuk lunchadres kenden. Het restaurant dat het meest vermeld werd, was Taratata. Aangezien het ook dicht bij mijn interviewafspraak lag, was de keuze snel gemaakt. 
 

Achter het fornuis van Taratata staat Christoph Smets, die een creatieve wereldkeuken serveert. Zijn vrouw Dominique is één en al vriendelijkheid. Ik kies voor de lunch en observeer intussen het stijlvol ingerichte restaurant. Links van mij heb ik zicht op de muurbrede gashaard die op deze koudere zomerdag voor een gezellige sfeer zorgt. 

Al snel komt het voorgerecht op tafel: preisoep met lookcroutons. Lekker warm en goed gekruid. Het hoofdgerecht is een zachte Thaise curry van hoevekip met gebakken jasmijnrijst. 

Als afsluiter krijg ik een crème patissière, rood fruit en gebrande merengue.

De smaken zaten goed, de porties waren groot, de bediening vlot en een correcte prijs. Taratata staat voortaan op mijn Foursquare-lijst: Where I like to eat. 

Brugge, die lekkere

Edit 19/11: Vandaag maakte Michelin bekend dat A’Qi een ster krijgt.

Twee vliegen in één klap deze keer. De voorbije maanden trokken we twee keer naar Brugge voor onze #15devandemaand.

A’Qi, waar Arnold Hanbuckers en Karen Keygnaert achter het fornuis staan, bezoeken we al voor de derde keer. Het is de warmste dag van het jaar, maar gelukkig is er sinds kort een terras zodat we buiten onder de parasollen kunnen zitten. We kiezen voor het vijfgangenmenu. Snel komen de eerste amuses op tafel. De bediening verloopt vlot.
Iedere gang smaakt voortreffelijk, maar uitschieters zijn voor mij de tartaar van kalf, de jonge tarbot, de varkenswangetjes en kwartel en de frambozensorbet (zie foto). De porties mogen wat mij betreft iets kleiner zijn, want ik heb een grote inspanning moeten doen om alles op te krijgen. Bij de koffie volgt nog een parade van cakejes, pralines en ander lekkers.

Karen vertelde ons dat we zeker eens naar Rock Fort moesten gaan. Hermes Vanliefde en Peter Laloo startten tien jaar geleden hun eigen zaak. Half augustus zakten we af naar Brugge na een dag aan het strand in Groede. Fabrice en ik kozen voor ‘het menu volgens humeur van de chef’, de kinderen kregen pasta met inktvis maar aten naar goede gewoonte mee van ons bord.

Als amuse kwam er popcorn met paprikasmaak en heerlijke rilette. De toon was onmiddellijk gezet. We startten met een tartaar van tonijn en wasabimayonaise. Daarna kwam Deense kabeljauw met Marokkaanse couscous en kokkeltjes uit Nederland. Toegegeven: het waren de lekkerste kokkels die ik al ooit gegeten had. Het hoofdgerecht was duif uit Steenvoorde, venkel, aardappelen en zalf van erwten (zie foto). De chocolademousse met frambozensorbet kon er nog net bij. De ingrediënten van ieder gerecht pasten goed bij elkaar, geen enkele smaak viel uit de toon. Opnieuw een aanrader.