Vijftiende van de maand

RSS

Verhuisd!

Verslag over mijn restaurantbezoeken vind je voortaan op https://www.facebook.com/pages/Vijftiende-van-de-maand/708635659176258

Selecto (Brussel)

Henri of Selecto? vraagt mijn man wanneer we aan de Vlaamsesteenweg in Brussel staan. Ik kies voor de tweede. Bij Henri heb ik al eens gegeten en ik heb zin in iets nieuws.
Selecto is een bistronomie, een samentrekking van bistro en gastronomie. Met andere woorden: verfijnde gerechten eten in een ongedwongen sfeer. Het interieur is inderdaad eenvoudig, maar gezellig met zwart-witte tegels,  oude reclameposters aan de muur en sfeervolle lampen.
image

Als aperitief kiezen we een zoete witte wijn. Trouwe lezers weten dat ik gerechten met inktvis niet links kan laten liggen, dus ik neem als voorgerecht de risotto met inktvis. Bij risotto is mijn standaardzin steevast: ’Lekker, maar het kan niet tippen aan de jouwe, schat.” Deze keer val ik niet in herhaling en moet ik toegeven dat de risotto van Selecto beter is dan die van mijn man. De risotto is lekker romig, de broccoletti (Siciliaanse broccoli)  knapperig. Een echte smaakbom dankzij de inktvis, de iberico ham en de Espelette peper.

Als hoofdgerecht neem ik de ombervis in een korst van basilicum. Daarbij horen cannelloni met aubergines uit Sicilië en oude parmezaanse kaas. Voor ik van de vis proef, snijd ik een stuk van de cannelloni. Ik voel me net Anton Ego, de recensent uit Ratatouille. Een hap en ik waan me onmiddellijk in het warme Italië. Heerlijk wanneer eten zo’n effect op je kan hebben.

We sluiten af met een koffie en een zelfgebakken madeleine. Selecto is een aanrader en heeft voortaan een vaste plaats in mijn 4SQ-lijst: Places where I like to eat.

Dolce far niente

Hoewel het niet de eerste keer is dat we naar Dolce far niente in Sint-Martens-Latem gaan, was het toch opnieuw zoeken naar de villa. Vanop de Kortrijksesteenweg is het restaurant niet zo goed zichtbaar (net voor Maxi Zoo).
Bij het binnenkomen worden we verwelkomd door een levensgrote foto van de Sardische gastheer en zijn Oost-Vlaamse vrouw, die in de kookpotten roert. Het interieur heeft een lik witte verf gekregen, met hier en daar blauwe accenten. Het vuur in de open haard zorgt voor extra gezelligheid. 

Wanneer onze twee vrienden aanschuiven aan tafel, bestellen we spumante. Daarbij komen lekkere zwarte olijven en het typische dunne platte brood uit Sardinië, pane carasau. De gastheer stelt voor om verschillende gerechten van de kaart te kiezen die hij op één bord zal brengen zodat we kunnen delen. Een goed idee, want zo krijgen we een vakantiegevoel.

Voor de starters kiezen we de bruschette en de mosselen. Op een wit bord liggen zes grote bruschette met drie verschillende toppings. Natuurlijk is er de traditionele bruschetta met tomaat, verrassend zijn de bruschette met kaas en tonijn. Twee sissende pannen met mosselen worden op hetzelfde moment op tafel geplaatst. Een bekentenis: ik lust geen mosselen, maar ik neem me toch voor om eens te proeven. En kijk, na enkele minuten ligt mijn bord vol met lege schelpen.

Als primo nemen we de pasta in de vorm van snoepjes (caramelle), gevuld met kaas en champignons en overgoten met een saus van foie gras. Niet alleen een origineel gerecht, maar ook wat ik van de typisch Italiaanse keuken verwacht: eenvoudig, boordevol smaak en aroma. De Cannonau di Sardegna Riserva past heerlijk bij zowel de primo als secundo. 

image

We kiezen voor vis als secundo. De gastheer vertelt dat hij opgegroeid is in een vissersfamilie en altijd de vis aanprijst. Terecht trouwens. De gegrilde tonijn heeft een korst van 11 kruiden en is vergezeld van een warme mangosaus en een eenvoudig slaatje. Simpel, maar perfect.

Een van onze tafelgenoten bestelt nog de kaastaart. De rest van het gezelschap sluit af met een koffie. Een meer dan geslaagde avond. Dolce far niente maakt zijn naam waar en belandt op mijn Foursquare-lijst ‘Places where I like to eat’. 

Enoteca del Berebene

Bij sommige restaurants weet/voel je - nog voor je een voet binnenstapt - dat het er lekker zal zijn. Enoteca del Berebene is daar een perfect voorbeeld van. Het restaurant annex wijnbar ligt in de Oostendse uitgaansbuurt, niet ver van het Casino en is gezellig ingericht. Het rijkelijk gevulde buffet met verschillende soorten antipasti staat centraal in het vrij kleine restaurant. Lekkere geuren komen je vanuit de open keuken toegewaaid. Achter het fornuis staat chef Lamberto Spinelli die de echte Italiaanse keuken op je bord brengt.  Meer dan eens werden we tijdens het eten naar onze zomervakanties in Italië gekatapulteerd. 

image

We gaan van start met een bord antipasti, dat door de gastheer opgeschept wordt. Ik ontdek enkele leuke verrassingen op mijn bord en onthou vooral de olijven in een knapperig jasje en het gerookte vlees. Heerlijk. Daarna volgen voor de zonen en mezelf pasta vongole, mijn man kiest de varkenswangetjes. Ik proef één hap van zijn bord en kijk, opeens bevind ik me in Montepulciano tijdens de zomer van 2011. Daar at ik de allerlekkerste tonno del chianti (varkensvlees dat klaargemaakt wordt als tonijn). Die smaak was ik nergens meer tegengekomen, tot nu dus.
De volgende keer neem ik zeker de varkenswangen, als ze tenminste dan nog op de kaart zullen staan. De keuze is vrij beperkt, maar daar hou ik wel van. Hoe minder keuze, des te verser. We sluiten de maaltijd af met tiramisu en panna cotta. Een aanrader dus. Reserveer wel een tafel, want wij stonden al twee keer voor een volzet restaurant.  

Vrijmoed

Vrijmoed is het eerste restaurant waar ik een tafel reserveerde nog voor de deuren geopend waren. Toch was ik er vrij gerust in. Michaël Vrijmoed is jaren souschef geweest in het Hof van Cleve en in verschillende magazines vertelde hij dat hij zijn eigen zin wou doen. Gezien het succes van de Flemish Foodies in Gent, boekte ik online een tafel voor twee. Ik ging ervan uit dat tegen eind maart de keuken en de zaal voldoende op elkaar afgestemd zouden zijn. 

Het restaurant ligt in de Vlaanderenstraat, geen evidente plaats om te parkeren maar we vonden gelukkig een plek tegenover het restaurant. Het pand heeft een mooie voordeur (zie mijn 365dagenproject http://instagram.com/p/XeXEVowClA/), dus deze mocht al onmiddellijk op de gevoelige plaat. 

We hadden de keuze uit lunch, à la carte of een vijfgangenmenu. We gingen voor de laatste optie. Na enkele amuses en een glas champagne kregen we vijf smaakbommen: makreel (met pickles van Tierentyn en avocado), zeekat (dashi en citrus), rode poon (met kerrie en kokkels), lam Lozère (met knolgroenten en salie) en cedraat (appel en dragon).

Voor mijn man mochten de porties iets groter zijn, maar ik vond ze voldoende. Waren er dan geen minpunten? Toch wel. De wachttijden tussen de gangen waren voor ons net iets te lang. Hopelijk kunnen ze dat snel wegwerken. 

De Kromme Watergang

Half maart was het mijn beurt om de wederhelft te ontvoeren. Een 40ste verjaardag vier je niet elk jaar, dus ik reserveerde een tafel in De Kromme Watergang (Hoofdplaat, Nederland), waar chef-kok Edwin Vinke achter het fornuis staat.
De zonen logeerden bij mijn ouders, dus ik boekte ook een kamer bij De Kienstee. Deze b&b ligt op slechts drie kilometer van het restaurant, wat handig is want dan kon minstens één van ons aangepaste wijnen drinken. Het werd nog beter toen we aankwamen, want wat bleek? De eigenares van de b&b brengt je naar het restaurant en iemand van De Kromme Watergang rijdt je achteraf terug. 

Voor we vertrokken, hadden we een aangename babbel met de eigenares en kregen we een kop koffie met jenever om het warm te krijgen.

Rond zeven uur bracht ze ons naar het restaurant. In de weide ertegenover staat een grote slak, die me in de eerste plaats aan slow food doet denken, maar volgens een reactie op mijn Instagramfoto is het een kunstproject van #crackingartgroup. 

We kozen voor de uitgebreide menu van tien gangen. Ik polste even bij de gastvrouw of bij ieder gerecht een glas wijn hoorde, want in dat geval zou ik passen. ‘Neen hoor’, verzekerde ze me (uiteindelijk waren het er 9, nou ja). 

De huiscocktail - cava met sorbet van duinroos - is een aanrader. Na een hele rist heerlijke amuses was het tijd voor het menu. 

En hoe smaakte het eten? Om eerlijk (en kort) te zijn: ik kom superlatieven tekort. Laat het me daarom maar houden op zeer verfijnd en erg lekker. Hoogtepunten voor mij waren het boerderijkalf & schelpjes, de scharrelkip & kokkels (nog nooit zulke verse gegeten!), coquille & eendenlever en het Zeeuws rund (overheerlijk). Ook de kaas, Saint Maure de Durbuy, was super.

image

image

Mar 7

Bartholomeus #heist

Door de wederhelft ‘ontvoerd’ worden op je verjaardag en getrakteerd worden op een etentje, dat is al enkele jaren een traditie bij ons. Vorig weekend was het mijn beurt om verrast te worden.
Toen we langs Aalter en Maldegem passeerden, had ik een donkerbruin vermoeden dat de bestemming wel eens Knokke-Heist zou kunnen zijn. Maar toen wist ik nog altijd niet veel, want in de badstad staan er minstens vijf restaurants op onze verlanglijst. 

Na een fikse wandeling op de zeedijk, houden we halt bij Bartholomeus, waar chef Bart Desmidt achter het fornuis staat. Ik herinner me nog goed de aflevering van ‘In de keuken’ waarin hij het had over zijn liefde voor het vak. Door vis te kiezen als signatuurgerecht heb ik sindsdien Bartholomeus altijd geassocieerd met een visrestaurant pur sang, maar niets is minder waar. Dat zou al snel blijken. 

Gastvrouw Sandra is innemend en brengt ons naar een tafel aan het raam. Wat een verademing om zoveel licht in het restaurant te hebben. Dineren in een donkere hoek is volgens sommigen misschien gezelliger of romantischer, maar ik heb graag licht. Ik wil zien wat er op mijn bord ligt. 

image

De keuze is snel gemaakt. We gaan voor menu Terre et Mer. De amuses zetten al onmiddellijk de toon. Vooral het ei met een saus van rucola en de zalm met een mousse van gin tonic weten me erg te bekoren. 

Niet veel later komt het eerste voorgerecht op tafel: Wagyu tartaar. Het vlees is omgeven door een dunne schild van karamel. Daaronder ligt een Gillardeau oester. Het gerecht is afgewerkt met mierikswortel en citrus. Wat een smaken. Daarna volgen de hopscheuten met langoustine. In het bolletje zit het eigeel. Opnieuw een hoogtepunt. En het gaat verder in stijgende lijn met de zwarte truffel (Reggiano, verse pasta en vin jaune). Mijn smaakpapillen maken overuren. 

Het hoofdgerecht - lam ‘Sisteron met wortel, sinaas en dadels - is eerlijk gezegd een anticlimax. Het lam smaakt heerlijk, maar de garnituur vloekt ermee. Dat kan de pret niet bederven, want we hebben al heel lekker gegeten. 

Daarna is het tijd voor de twee desserts. De dienster komt met een diep bord waarin kleine witte driehoekjes (citrus) liggen. ‘Niet schrikken’, zegt ze en ze laat een witte chocoladebal in ons bord vallen. De rook die eruit komt, zorgt voor een mooi effect. Ik proef chocolade, kokos en lychee. Opnieuw overheerlijk. De maaltijd wordt afgesloten met ‘Babelutte aan Zee’, een streling voor het oog. Het schelpje bestaat uit witte chocolade, het zandkasteel is gemaakt van Babelutte en het zand is verkruimelde wafel. 

Ik denk dat ik bij bijna ieder gerecht ‘mmm, mmm, mmm’ en ‘speciaal’ gezegd heb, maar dan in positieve zin. Chef-kok Bart Desmidt heeft me meer dan eens verrast met zijn structuren of verrassende combinaties van ingrediënten. Topavond. 

Table d’Amis

Table d’Amis is een restaurant dat al langer op mijn verlanglijst stond. Op Instagram zag ik de voorbije maanden diverse foto’s passeren, waarvan ik  water in de mond kreeg. Chef Matthieu Beudaert werd recent door Gault&Millau uitgeroepen tot jonge topchef van Vlaanderen 2013 en kreeg daarnaast ook nog een Michelinster. Redenen genoeg dus om naar Kortrijk te rijden.

Het restaurant opende in 2009 de deuren en is gehuisvest in een voormalige herberg. De witte houten plafonds, de zitbanken en de lampjes zorgen voor een ongedwongen sfeer. Aangezien ons tafelgezelschap nog niet aanwezig is, nemen we plaats in de zetels waar we al even van de aperitief van het huis nippen.

Eenmaal aan tafel kiezen we het menu terroir, dat uit vijf gangen bestaat. We krijgen op ons bord pure ingrediënten met diepe smaken, die dankzij de soms aparte combinatie voor verrassende gerechten zorgen.

image

Ik onthou vooral het voorgerecht van coquilles, karnemelkkaas en koolrabi, met een bouillon van geroosterde inktvis. Nieuw voor mij is de steenbolk, die qua smaak goed op wijting lijkt. De zuring met witte chocolade is een fris en verfijnd dessert. Ook de Stasegemse boter en melk viel enorm in de smaak.

Een echte aanrader dus. Ik heb Table d’Amis alvast toegevoegd aan mijn Foursquare-list ‘Where I like to eat’. 

Nuance

Nuance, een tweesterrenrestaurant in Duffel, stond niet bovenaan onze lijst van restaurants die we in de nabije toekomst eens wilden bezoeken. We hadden het restaurant van chef-kok Thierry Theys bijna drie jaar geleden al eens bezocht en waren heel lovend over het eten. Het enige minpunt waren de lange wachttijden tussen de gerechten. (Zie http://vijftiendevandemaand.tumblr.com/post/19250621374/nuance)

Seppe (@rhak79) stuurde me begin december een DM met de vraag of ik zin had om naar Nuance te gaan. Hij had gereserveerd maar vond helaas geen babysit. Mijn man en ik lieten dat niet aan onze neus voorbijgaan.  

Na een helse tocht in de regen, kwamen we aan in Duffel. Het interieur van het restaurant was nauwelijks veranderd. De gastvrouw was de vriendelijkheid zelve.
We kozen voor het menu ‘Smaaknuances’, dat uit vijf gangen bestond (zie uitleg bij de foto’s). De ervaring was top, net zoals de vorige keer. 
De chef gebruikt eerlijke ingrediënten die hij ook uitpuurt. Ik was meerdere keren onder de indruk, onder meer door de verrassende combinatie van ganzenlever met ijs van vin santo en kreeft met schorseneer en dennetop. Soms vergaloppeert een chef zich wel eens wanneer hij verrassend uit de hoek wil komen, maar dat is niet het geval bij Thierry Theys. Zijn gerechten zijn heel uitgebalanceerd. 

image

Clockwise amuses en dessert: makreel, curry met mousse van kalfszwezerik, smoutebol en Japanse mandarijn (cocos & citroengras)

image
Clockwise: Coquille (parmezaan, aardpeer & bergamot), ganzenlever (vin santo, pompoen & appelwortel), haas (vosbes, chocolade & gnocchi, jus met barolo azijn) en kreeft (schorseneer, dennetop & jeneverbes, bouillon van iberico)

Bij de koffie volgden de versnaperingen in een sneltempo, zoals een zelfgemaakte smoutebol, verse madeleines en klassieke gebakjes. Ik kon bijna geen pap meer zeggen.

Hoewel het nu veel drukker was dan de vorige keer, vielen de wachttijden heel goed mee. Een meer dan geslaagde avond. 

De Vitrine

Weet je wat zo mooi is aan sociale media? Dat je online ‘praat’ met al dan niet gelijkgestemden die je daarna ook in real life kan ontmoeten. Zo volgde ik al heel lang Francis Lippens (@francislippens) op Twitter en op Instagram, maar had hem nog nooit gezien. Aangezien we niet alleen regelmatig over eten praatten maar ook naar dezelfde restaurants gingen, vonden we het wel eens tijd om een blind date te organiseren.

Locatie: De Vitrine in Gent. Hij en zijn vrouw waren nog nooit naar het restaurant van Kobe Desramaults geweest, wij al één keer. De Vitrine is trouwens genoemd naar de locatie van het restaurant, namelijk net naast het Glazen Straatje.

We beslissen om eerst een aperitief te nemen aan de bar. De vroegere functie van deze ruimte – een beenhouwerij – is duidelijk. Het is er gezellig, tenminste als er niet te veel mensen wachten op hun tafel. De Vitrine werkt immers met twee shifts: 18u30 en 21 uur. Aangezien het vrijdagavond is, hebben we wijselijk de late shift genomen.

Na een eerste kennismaking bij het aperitief (met heerlijke varkenschips), nemen we plaats aan tafel. Het viergangenmenu spreekt ons het meest aan.

image

Dat bestaat uit makreel en koolrabi, gevolgd door pompoen met duindoorn, haas en bloedworst (heerlijk) en als afsluiter ijs van aardpeer met chocola. Het zijn één voor één mooie porties met eenvoudige ingrediënten, die niet alleen lekker zijn maar ook mooi om naar te kijken. Ik herinner me niet meer welk gerecht me het meest beviel en dat is altijd een goed teken.

Kortom, het was een gezellige avond met leuk gezelschap en heerlijk eten. Meer kan een mens niet verlangen van zo’n avond.